01-09-06

De bevalling (24 aug 2006)

Daar stonden we dan. Op de parking van het ziekenhuis van Tienen op een regenachtige donderdagochtend. De motor van de auto is net uitgezet en we kijken elkaar aan. Het belang van deze belangrijke en memorabele dag weegt zwaar. Donderdag 24 augustus 2006, dit wordt de geboortedag van Gemma. Die naam is op dit ogenblik trouwens nog ons best bewaarde geheim. Nu nog wel. Nog voor de middag mag de hele wereld weten hoe onze dochter heet. Nog voor de middag zijn we kersverse ouders.

 

Na de administratie in het ziekenhuis gaat het zeer snel. Myriam wordt op een half uurtje tijd klaargemaakt voor de ingreep. Voor wie het nog niet moest weten: we bevallen met een keizersnede. Als ze met bed en al naar de operatiekamer rolt, moet ik even achterblijven. De anesthesist steekt nu een epidurale verdoving en maakt de buik van Myriam steriel. Na een lang half uur wachten komt een verpleegster me halen.

"Kom maar", zegt ze. "Ze zijn al begonnen!"

Even vrees ik dat mijn kindje al lang op tafel naar lucht aan het happen is. Zo'n vaart loopt het blijkbaar niet. Ik krijg een muts, monddoekje, overschoenen en schort aan en stap de operatiekamer binnen. Myriam ligt op een smalle tafel, omgeven door een viertal dokters en verplegers en met twee joekels van lampen boven haar. De plaats waar gesneden wordt in haar buik is afgeschermd met een groot groen doek. En gelukkig maar. Ik ben niet zo'n fan van 'reality' toestanden. De dokter en zijn assistent zijn al druk bezig. Mijn rol beperkt zich tot het zitten naast Myriam en over haar hoofdje aaien. Na 10 minuten klinkt een zuigend geluid en drukken de verpleegsters op de buik van Myriam. De baby moet nu door het kleine sneetje in haar onderbuik geduwd worden. Daarna gaat het zeer snel. Enkele seconden later al klinkt achter het groen doek een kort gejammer. Dit is die historische eerste kreet van een pasgeborene. Onze baby is geboren...

"Het is een jongen!", juicht de verpleegster.

De dokter corrigeert meteen: "Nee, een meisje! Proficiat, jullie hebben een dochter!"

Ik kus Myriam en achter mijn ogen verzamelen zich nu tranen. Het duurt nog even voor we ze ook effectief zien. De dokters zijn nog bezig met de navelstreng en dan gaat onze dochter meteen de inspectietafel op.

 

"Daar ligt ze, bekijk ze maar rustig", fluistert de verpleegster.

Ik draai me om en zie een prachtig blauwrood en hulpeloos wezentje. Ik hou niet zo van clichés maar dít cliché blijkt toch te kloppen: die eerste blik vergeet je echt nooit meer! Dit is het mooiste wat ik ooit zag. Onze dochter schopt heen en weer met haar armpjes en beentjes maar ze huilt niet. Zelfs niet als de dokter een slangetje in haar maag laat verdwijnen om slijmpjes weg te halen. Haar oogjes staan wagenwijd open en ze kijkt vorsend de kamer rond. Ze kruist mijn blik en kijkt me enkele seconden knipperend in de ogen. Gemma en ik maken kennis met elkaar. Dit is een prachtig moment. Mijn zicht wordt troebel want de tranen rollen nu over m'n wang. Onze meid gaat in een warme wikkeldoek en wordt dan langs Myriam gelegd. We zijn allebei overdonderd door het wonder dat zich hier heeft afgespeeld. Het gebeurt duizenden keren per dag, overal op de planeet, maar als je't zelf meemaakt is het uniek en on-ver-getelijk!

 

Het 'voordeel' (als ik dit woord mag misbruiken, Myriam) van een keizersnede is dat de vader meteen na de geboorte bij z'n kindje kan blijven terwijl de buik van de moeder terug gehecht wordt. Gemma en ik rijden dus samen met de vroedvrouw en kinderarts naar een andere kamer waar gewicht (3.9 kg) en lengte (50 cm) vastgesteld wordt. De baby wordt dan oppervlakkig gewassen (het eerste echte badje volgt pas na 24u) en krijgt kleertjes aan. Terwijl de dokters afronden met Myriam mag ik in de kamer samen met Gemma wachten op haar mama. Mijn pas geboren dochter ligt in een grote doek gewikkeld in mijn armen. Door de spanning van de geboorte bulkt het babybloed van de adrenaline en zijn pasgeboren baby’s heel actief en alert de eerste uren. Gemma's hoofdje beweegt dan ook heen en weer en haar ogen inspecteren elk hoekje van de kamer. Regelmatig kijkt ze mij weifelend aan en zucht ze diep. Ik geniet van elke seconde, dit mag eeuwig duren. Het wordt nóg beter als de verpleegster Myriam terug de kamer in rolt. We zijn nu met z'n drietjes alleen en doen niets anders dan kijken naar naar elkaar. Wij en Gemma, alsof het nooit anders geweest is.

16:19 Gepost door Lode en Myriam | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.