16-09-06

Spreek de huiltaal (16 sep 2006)

Praten doen babies pas vanaf de tiende maand ongeveer. Communiceren gebeurt echter al meteen na de geboorte. Dat kleine hummeltje heeft eigenlijk maar twee manieren om met de buitenwereld te communiceren: lichaamstaal en huilen. Iedere ouder zal u vol overtuiging weten te vertellen dat een zuigeling vooral die laatste optie verkiest. Ook de onze, al mogen we zeker niet klagen. De eerste twee weken hebben we haar amper gehoord. Huilen van de honger deed ze hoegenaamd niet en ook protesteren wegens een natte luier, krampjes of een ander ongemak bleef uit. Sinds deze week stijgt het aantal huilbuien, we vermoeden wegens de darmkrampen die meestal rond week 3 opduiken.

Door de wol geverfde vaders en (vooral) moeders weten perfect welke huilbui bij welke klacht past. De huilcode van Gemma hebben wij voorlopig nog niet kunnen kraken. Eerlijk gezegd klinkt het gekrijs van onze dochter steeds hetzelfde, enkel de decibels die uit dat kleine mondje komen wisselen. De ene keer blijft het bij wat zacht gekreun na de voeding. De andere keer brult Gemma op een manier die een laag overvliegende straaljager als een licht zomerbriesje doet klinken.

Tweede manier om te weten hoe Gemma zich voelt: lichaamstaal. Het gros van de reacties van onze kleine meid gebeurt zuiver instinctief en onbewust. Toch kan je nu al een aantal basisgevoelens herkennen. Een korte bloemlezing van de emoties en de bijhorende gedachten van Gemma.

* Boosheid (Laat mij verder slapen, kinderbeul!)
* Opluchting (Oef, die vuile luier is eraf)
* Tevredenheid (wat is het hier gezellig in mijn wiegje)
* Voldaanheid (Mmm, ik heb mijn buikje lekker rond gegeten)
* Verwondering (Tiens, hangt die kleine hand vast aan mijn lijf?)
* Irritatie (wat doet die koude thermometer in mijn kont)

21:24 Gepost door Lode en Myriam | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

12-09-06

Fulltime Job (12 sep 2006)

Een tijdje geleden dat ik nog eens iets publiceerde op deze site. Hey, ik heb nu het perfecte excuus om dat te verantwoorden natuurlijk: het ouderschap! Zonder dollen, een pasgeboren baby in huis vergt al je aandacht en tijd. Alle boeken over ouderschap en opvoeden beginnen met de woorden 'ouder zijn is een voltijdse job'. Het is de volle waarheid. Ons leven draait nu rond dat kleine wezentje.

Een doorsnee dag begint ergens tussen 5 en 6 in de ochtend met de eerste voeding. Je bent toch al gauw een uurtje bezig met het hele ritueel. Een uur? Ja hoor: baby uit bedje halen, pamper verschonen, aanleggen, ongeveer een kwartier aan de eerste borst, tussendoor boertje laten, meteen aan de tweede borst, nadien opnieuw lucht laten maken, pamper nog eens nakijken en terug bedje in.

Dan ontbijten, wassen en aankleden voor mam en pap en tegen 10 uur volgt de tweede voeding. Gevarieerd eten is belangrijk bij borstvoeding dus als de kerk van Oplinter 12 keer luidt, staat er een warme maaltijd op tafel (euh ... voor de ouders he!).

Voor het 14 uur is, rommelt de kindermaag opnieuw en ben je weer een uur zoet. Rond deze tijd komt meestal ook bezoek langs. Als alles goed gaat zijn de laatste gasten de deur uit tegen 18 uur en verlangt de baby alweer naar de moederborst. Net voor of na die avondvoeding komt een van mijn (Lode) favoriete taken: baby's badje. Gemma wordt opstandig als je haar naakt op een kussen inzeept met een washandje, maar dat lekker warm badje nadien maakt alles weer goed. Om de nacht te overbruggen leggen we de baby dan nog even voor middernacht aan. En vanaf dan is het hopen op een rustige nacht.

Een fulltime baan dus. Maar je krijgt er wel wat voor in de plaats. Als je 's nachts even over de reling van het wiegje kijkt en je Gemma vredig en voldaan ziet slapen, dan wil je voor geen geld van de wereld deze baan ooit nog opgeven.

23:25 Gepost door Lode en Myriam | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

03-09-06

Een mooie dochter (3 sep 2006)

Op donderdag 24 augustus zijn we dus bevallen van een prachtige dochter. Een verrassing? Nee hoor, de wetenschap verklaart wat we al langer wisten. Klik maar eens door naar volgend nieuwsbericht.

21:01 Gepost door Lode en Myriam | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

01-09-06

Verliefd (25 aug 2006)

Ik heb iets op te biechten ... ik ben opnieuw verliefd.

Inderdaad, na tien jaar relatie met Myriam ben ik opnieuw verliefd op een meisje. De jongedame waar ik stapel op ben is het mooiste meisje te wereld en ik heb echt alle symptomen van verliefdheid hoor!

Ik wil geen moment meer van haar zijde wijken en haar glimlach doet me smelten

Ze laat me lachen met haar gekke bekken en gebaren. Als ze in m'n ogen kijkt, houdt de wereld even op te bestaan. Vroeg uit de veren komen om te gaan werken is niet van harte maar bij nacht en ontij opstaan om haar te bezoeken doe ik zonder morren. Ik heb geen Tv, radio of krant meer nodig. Het leukste tijdverdrijf nu is uren naar haar kijken. Ze is m'n alles, mijn dag en mijn nacht, mijn hemel op aarde, mijn lieve schat.

Het meisje waar ik zo van hou is mijn dochter.

Mijn dochter Gemma!

16:19 Gepost door Lode en Myriam | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

De bevalling (24 aug 2006)

Daar stonden we dan. Op de parking van het ziekenhuis van Tienen op een regenachtige donderdagochtend. De motor van de auto is net uitgezet en we kijken elkaar aan. Het belang van deze belangrijke en memorabele dag weegt zwaar. Donderdag 24 augustus 2006, dit wordt de geboortedag van Gemma. Die naam is op dit ogenblik trouwens nog ons best bewaarde geheim. Nu nog wel. Nog voor de middag mag de hele wereld weten hoe onze dochter heet. Nog voor de middag zijn we kersverse ouders.

 

Na de administratie in het ziekenhuis gaat het zeer snel. Myriam wordt op een half uurtje tijd klaargemaakt voor de ingreep. Voor wie het nog niet moest weten: we bevallen met een keizersnede. Als ze met bed en al naar de operatiekamer rolt, moet ik even achterblijven. De anesthesist steekt nu een epidurale verdoving en maakt de buik van Myriam steriel. Na een lang half uur wachten komt een verpleegster me halen.

"Kom maar", zegt ze. "Ze zijn al begonnen!"

Even vrees ik dat mijn kindje al lang op tafel naar lucht aan het happen is. Zo'n vaart loopt het blijkbaar niet. Ik krijg een muts, monddoekje, overschoenen en schort aan en stap de operatiekamer binnen. Myriam ligt op een smalle tafel, omgeven door een viertal dokters en verplegers en met twee joekels van lampen boven haar. De plaats waar gesneden wordt in haar buik is afgeschermd met een groot groen doek. En gelukkig maar. Ik ben niet zo'n fan van 'reality' toestanden. De dokter en zijn assistent zijn al druk bezig. Mijn rol beperkt zich tot het zitten naast Myriam en over haar hoofdje aaien. Na 10 minuten klinkt een zuigend geluid en drukken de verpleegsters op de buik van Myriam. De baby moet nu door het kleine sneetje in haar onderbuik geduwd worden. Daarna gaat het zeer snel. Enkele seconden later al klinkt achter het groen doek een kort gejammer. Dit is die historische eerste kreet van een pasgeborene. Onze baby is geboren...

"Het is een jongen!", juicht de verpleegster.

De dokter corrigeert meteen: "Nee, een meisje! Proficiat, jullie hebben een dochter!"

Ik kus Myriam en achter mijn ogen verzamelen zich nu tranen. Het duurt nog even voor we ze ook effectief zien. De dokters zijn nog bezig met de navelstreng en dan gaat onze dochter meteen de inspectietafel op.

 

"Daar ligt ze, bekijk ze maar rustig", fluistert de verpleegster.

Ik draai me om en zie een prachtig blauwrood en hulpeloos wezentje. Ik hou niet zo van clichés maar dít cliché blijkt toch te kloppen: die eerste blik vergeet je echt nooit meer! Dit is het mooiste wat ik ooit zag. Onze dochter schopt heen en weer met haar armpjes en beentjes maar ze huilt niet. Zelfs niet als de dokter een slangetje in haar maag laat verdwijnen om slijmpjes weg te halen. Haar oogjes staan wagenwijd open en ze kijkt vorsend de kamer rond. Ze kruist mijn blik en kijkt me enkele seconden knipperend in de ogen. Gemma en ik maken kennis met elkaar. Dit is een prachtig moment. Mijn zicht wordt troebel want de tranen rollen nu over m'n wang. Onze meid gaat in een warme wikkeldoek en wordt dan langs Myriam gelegd. We zijn allebei overdonderd door het wonder dat zich hier heeft afgespeeld. Het gebeurt duizenden keren per dag, overal op de planeet, maar als je't zelf meemaakt is het uniek en on-ver-getelijk!

 

Het 'voordeel' (als ik dit woord mag misbruiken, Myriam) van een keizersnede is dat de vader meteen na de geboorte bij z'n kindje kan blijven terwijl de buik van de moeder terug gehecht wordt. Gemma en ik rijden dus samen met de vroedvrouw en kinderarts naar een andere kamer waar gewicht (3.9 kg) en lengte (50 cm) vastgesteld wordt. De baby wordt dan oppervlakkig gewassen (het eerste echte badje volgt pas na 24u) en krijgt kleertjes aan. Terwijl de dokters afronden met Myriam mag ik in de kamer samen met Gemma wachten op haar mama. Mijn pas geboren dochter ligt in een grote doek gewikkeld in mijn armen. Door de spanning van de geboorte bulkt het babybloed van de adrenaline en zijn pasgeboren baby’s heel actief en alert de eerste uren. Gemma's hoofdje beweegt dan ook heen en weer en haar ogen inspecteren elk hoekje van de kamer. Regelmatig kijkt ze mij weifelend aan en zucht ze diep. Ik geniet van elke seconde, dit mag eeuwig duren. Het wordt nóg beter als de verpleegster Myriam terug de kamer in rolt. We zijn nu met z'n drietjes alleen en doen niets anders dan kijken naar naar elkaar. Wij en Gemma, alsof het nooit anders geweest is.

16:19 Gepost door Lode en Myriam | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Babytalk (26 jul 2006)

Ik weet niet hoe het met andere ouders in spe gesteld is, maar ikzelf praat al honderduit met onze baby. In gespecialiseerde boeken vertellen mensen die het kunnen weten dat de zintuigen van de baby nog niet helemaal ontwikkeld zijn. Bovendien heeft je kind geen referentiekader. Zijn ervaringen en leefwereld zijn heel beperkt. Praten en luisteren heeft nog geen betekenis voor het kleine wezentje daarbinnen. Diezelfde mensen die het kunnen weten sporen je anderzijds toch aan om te praten tegen de bolle buik van je vriendin. De meeste kindjes herkennen blijkbaar de stem van de vader (net als het geluid van de moeder natuurlijk). De dingen die je vertelde en de liedjes die je zong voor je aanstaande oogappel werken in de meeste gevallen rustgevend na de geboorte.

En dus voer ik nu al enkele weken lange gesprekken met ons ongeboren kindje. Over wat de papa aan het doen is, over de inrichting van de kinderkamer, het aanhoudende zomerweer of het eerste wat in me opkomt. Ik heb ook de liedjes uit m’n eigen kindertijd herontdekt. Een vriendin gaf me enkele maanden geleden een vertelboek van Nijntje. Het allereerste kinderboekje op ons boekenrek. Ik heb het ondertussen helemaal voorgelezen aan onze spruit. Twee keer zelfs.

Het zal wel mijn verbeelding zijn maar als ik spreek met onze buikmuis, wordt het opvallend rustig daarbinnen. Antwoorden doet hij/zij voorlopig nog niet. Maar dat komt nog wel. Ik hoor van ervaren ouders dat er een tijd komt dat je ze even de mond zou willen snoeren.

 

16:17 Gepost door Lode en Myriam | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Lang leve de eenvoud! (10 jul 2006)

Heb ik u al eens onderhouden over de praktische beslommeringen van zwanger zijn? Geboortekaartjes bestellen, doopsuiker regelen, meter en peter kiezen, opvang zoeken, infosessies over de bevalling bijwonen, medische onderzoeken ondergaan, de kinderkamer klaarmaken, … enz. En nu citeer ik enkel de eerste dingen op onze ‘doe-lijst’. Nog zo’n klassieker is het opstellen de geboortelijst, een document van enkele bladzijden lang vol cadeautips. Wat zet je op z’n lijst en vooral, wat zet je er niet op? Hoe ontwijk je handige verkooptruks en nutteloze speeltjes?

Het is 10 uur op een zonnige maandagochtend en we zijn net begonnen aan onze tocht langs de rekken in Dreambaby in Tienen. Verkoopster Diana heeft gelukkig meer ervaring met dit soort dingen en loopt met een clipboard en balpen met ons mee. Ze werkt een standaard geboortelijst af en laat ons kiezen uit het ruime assortiment van de winkel. Het leuke is dat je tientallen spullen in je winkelkarretje mag dumpen zonder ze te moeten betalen.
Op zich vind ik het trouwens geen slecht concept, zo’n cadeaulijst. Een vooraf bepaalde reeks geschenken die koopgrage familie en vrienden kunnen raadplegen en waar enkel cadeaus op staan die je echt mooi vindt. Verjaardagslijsten, kerstlijsten of valentijnslijsten, bij wet verplichten lijkt me! Het risico op een paar kleffe sokken of een foute blouse onder de kerstboom wordt tot nul herleid. Iedereen tevreden!

Het probleem vanochtend is dat het assortiment van de winkel bestaat uit letterlijk duizenden producten. De catalogus die Diana meedraagt is te vergelijken met het telefoonboek van een middelgrote stad. Het gaat van verzorgingsproducten naar meubeltjes over beddengoed zo via eetgerief terug naar speelgoed. Telkens moeten we harde keuzes maken: een groen, oranje, blauw of wit dekentje? Met of zonder Winnie De Poeh motief? Met bijhorend hoeslaken of alleen het deken? En welke maat dan, want kinderbedjes verschillen nogal? Willen we er een matrasbeschermer bij? In dat geval moet de maat veranderen en zitten we over een set met verschillende motiefjes te praten. Aaaaaarrrrgggghhhh!

Bijna drie uur later staan we met barstende hoofdpijn terug op straat. Maar we hebben wel een geboortelijst liggen nu, zij het een onvolledige. Want de slaapzakken, maat van de papflessen, kleding, lakens, trappoortjes en kinderstoelen moeten nog geregeld worden. Iets om naar uit te kijken … Eigenlijk wilden we na onze bezoek aan Dreambaby nog een aantal andere dingen regelen, maar de moed ontbreekt. Thuis plof ik me neer in de tuinstoel. Een witte, zonder Winnie de Poeh motief. Lang leve de eenvoud!

 

16:16 Gepost door Lode en Myriam | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Ouderschap voor dummies (4 jan 2006)

Gek hoe een plastic bekertje en een kartonnen staafje van 10 cm je leven in een klap kunnen veranderen. Buitenaardse wezens die vanochtend net ons appartement hadden uitgekozen voor een studie van de menselijke soort moeten wel erg vreemd hebben opgekeken. Mijn vriendin en ik zaten op handen en knieën op de koude tegels van de badkamer gespannen naar een teiltje urine te staren. In het lichtgele plasje stak een staafje waarop – in geval van zwangerschap - twee gekleurde banden zouden verschijnen. Het is en blijft wachten op de eerste zwangerschaptest waarbij simpelweg PROFICIAT of HELAAS verschijnt in het afleesvenster. Welke term dan bij een baby in je buik past, laat ik even in het midden. Momenteel moeten potentiële ouders het verdere verloop van hun leven nog laten afhangen van een ingewikkelde procedure met een gekleurde band die al dan niet verschijnt boven een andere gekleurde controlestreep. Twee gekleurde streepjes staan synoniem met zwanger. Een enkel bandje wil zeggen 'huiswerk overdoen'. Het afgelopen weekend kwamen de signalen van een mogelijke zwangerschap steeds nadrukkelijker opzetten: vermoeidheid, pijnlijke borsten, vreemde eetgewoontes en - vooral - het uitblijven van de maandstonden. En dus haalden we vanochtend de predictor boven.

 

De wachttijd van drie minuten is ondertussen afgelopen. We staren beiden geconcentreerd naar het kartonnen staafje voor onze neus.

"Tenzij ik me vergis, zie ik hier twee kleurbanden," doorbreekt Myriam de geladen stilte.

“…dus zijn we zwanger, of wat?” Ik wik en weeg de opties. “Moeten we geen tweede test doen? Hoe betrouwbaar zijn die dingen eigenlijk??”

Het blijkt twijfel die iedereen heeft na een positief plasje. Onterecht en irrelevant want van vrienden hadden we al gehoord dat zo’n zwangerschapstest feilloos werkt. Ook de gynaecoloog zou enkele dagen later bevestigend knikken.

“Als de test positief was zijn jullie 100% zwanger. Ik heb in mijn hele carrière nog nooit een fout resultaat gezien bij die exemplaren. Proficiat!”

 

Die ochtend sijpelen de feiten even langzaam naar mijn hersenen door als de koffie in de grote pot die we gezet hebben toen we uit de badkamer kwamen. Zwanger? Wij?? Eerlijk gezegd zaten we er beiden wat onwezenlijk bij. Weet je, het dringt niet meteen door, zo’n ingrijpende wending in je leven. We gingen de badkamer in als kinderloos koppel maar kwamen terug buiten als aanstaande ouders. Die overgang is te groot om in een keer te beseffen.

 

Myriam moet die ochtend gaan werken, ik heb een dagje vrij. Als ik het appartement voor mij alleen heb, zit ik in de sofa na te denken over het afgelopen uur. Door de open deur van de badkamer zie ik het kartonnetje nog staan. Met elke minuut die weg tikt, krijgt de situatie meer vorm in m’n hoofd. Bij elke gedachte aan dat groeiende hoopje cellen in de buik van Myriam groeit de glimlach op mijn gezicht. In een opwelling rep ik me naar de metro richting stad en koop er het boek ‘ouderschap voor dummies’. Want wij worden ouders. Ja mijnheer, wij zijn zwanger! Jippie!!”

16:16 Gepost door Lode en Myriam | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |